|
|
2008-12-16
Laponia
|
Laponia - najdalej na północ wysunięta prowincja i region Finlandii. Została wydzielona z prowincji Oulu w 1936.
Laponia niegdyś wchodziła w skład trzech prowincji historycznych: Laponii, Österbotten i Westrobotni.
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-10-27
XVIII wiek
|
*
o 1700-1721 – Wielka Wojna Północna.
o 1721 – traktat pokojowy z Uusikaupunki pozbawił Szwecję kontroli nad terenami dzisiejszych Estonii i Łotwy oraz nad ujściem Newy.
o 1747 – Szwedzi rozpoczęli w pobliżu Helsinek budowę fortyfikacji o nazwie Sveaborg (Zamek Szwecji, później Suomenlinna – Zamek Finlandii).
o 1765 – fiński polityk i duchowny – Anders Chydenius – opublikował książkę "The National Gain" w której zachwalał wolny handel (11 lat przed podobną publikacją Adama Smitha.
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-08-11
Oulu
|
Oulu jest jedną z 6 prowincji Finlandii. Graniczy z prowincjami Laponia, Finlandia Zachodnia i Finlandia Wschodnia. Stolicą prowincji jest Oulu. Zajmuje teren historycznego regionu Österbotten.
 |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-05-30
Turku
|
Turku szczyci się znakomitym uniwersytetem i kulturalną atmosferą, z czego mieszkańcy są bardzo dumni. Nie zapominają jednak, że straciło status stolicy na rzecz Helsinek w 1812 r. Krąży dowcip, że odkąd kultura rozprzestrzeniła się z Turku na resztę kraju, nigdy już do niego nie powróciła.
Turku – najstarsze miasto w Finlandii i pierwsza stolica kraju – oferuje turystom wiele atrakcji, m.in. muzea i średniowieczny zamek. Latem ożywają tereny nad brzegiem rzeki, nad którą można się przechadzać godzinami, odwiedzając pływające bary.
Dla wielu turystów Turku jest pierwszym miejscem, w którym stykają się z Finlandią, ponieważ ze Sztokholmu regularnie kursują tu niedrogie promy, zawijające po
drodze na Wyspy Alandzkie. Nazwa Abo, nadana miastu przez Szwedów, nawiązywała do osady (bo) nad rzeką Aura (a). Po fińsku Turku oznacza „plac targowy” – tutejszy targ był przez długi czas największym i najlepszym targiem na południowym wybrzeżu.
Historia regionu rozpoczyna się w 1229 r., kiedy to niedaleko obecnego centrum Turku założono katolicką osadę Koroinen. Wkrótce potem rozpoczęto budowę kościoła (konsekrowany w 1300 r.) i zamku. Kościół katolicki i administracja szwedzka rządziła terenem dzisiejszej Finlandii z Turku, drugiego co do wielkości szwedzkiego miasta w tamtych czasach. Na przestrzeni wieków miejscowość kilkakrotnie spłonęła.
Teatr Szwedzki
Centrum miasta rozciąga się po obu stronach rzeki Aurajoki, kilka kilometrów na północny wschód od przystani. Można tam dotrzeć autobusem, dostosowanym do czasu przybycia każdego promu. Wszystkie obiekty są usytuowane niedaleko od siebie – od przystani lub zamku do centrum idzie się około 20 minut. Najważniejsze ulice miasta w okolicach kauppatori (główny plac) to Aurakatu, Kauppiaskatu, Eerikinkatu i Yliopistonkatu.
Wyczerpujących informacji o całym regionie dostarcza biuro informacji turystycznej (Aurakatu 4), zlokalizowane niedaleko rynku. Można tam też wypożyczyć rower i kupić kartę turystyczną (Turku Card) uprawniającą do bezpłatnego wstępu do większości muzeów i atrakcji w regionie, przejazdów środkami komunikacji publicznej i różnych zniżek. Karta jest ważna przez 24/48 godz. (21/28 €) od pierwszego momentu jej wykorzystania. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-03-04
Historia
|
Pierwsi osadnicy pojawili się na obszarze Finlandii prawdopodobnie 2000 lat temu. Pochodzili z Uralu. Był to lud koczowniczy, zajmujący się myślistwem i zbieractwem, przodkowie dzisiejszych Lapończyków. Około roku 400 rozpoczęła się ekspansja plemion fińskich. Lapończycy zostali zepchnięci na daleką, niegościnną północ.
W wieku XII na tereny te zaczęli z zachodu przybywać Szwedzi. Wraz z nimi rozpoczęła się chrystianizacja Finlandii. Wkrótce obszar kraju został włączony do Królestwa Szwecji. Pod jego rządami pozostać miał aż do początku XIX wieku.
W latach 1581- 1809 istniało zależne Wielkie Księstwo Finlandii. Dominacja szwedzka obejmowała nie tylko stronę polityczną, ale również kulturalną. Opóźniło to rozwój rodzimej kultury, która zachowała się głównie jako ludowa.
Dopiero, kiedy w XVI wieku biskup M. Agricola wprowadził luteranizm, przyczynił się do rozwoju piśmiennictwa w języku fińskim. W 1640 roku założono w Abo (Turku) pierwszy uniwersytet.
Ekspansja Szwecji i Rosji doprowadziła w końcu do konfliktu między obydwiema potęgami. Wiek XVIII to okres licznych starć i walk. Zwycięstwo Rosjan w wojnie północnej pozwoliło im na powolne zajmowanie terenów Finlandii. W 1721 roku w obręb Rosji weszła Karelia z Wyborgiem, a 22 lata później Kymer Iääni. W 1809 roku car Aleksander I zajął resztę ziem fińskich.
Początkowo Finlandia cieszyła się znaczną swobodą. Miała swój własny ustrój, sejm oraz administrację. Dozwolone było również posługiwanie się rodzimym językiem. Dopiero pod koniec XIX wieku za czasów rządów Mikołaja II rozpoczęła się systematyczna rusyfikacja.
Wbrew zamierzonym efektom pobudziło to jedynie ruch niepodległościowy i zjednoczyło ze sobą wszystkie warstwy społeczne. Po rewolucji w 1905 roku rozszerzono autonomię, a zreformowany parlament jako pierwszy w Europie przyznał prawo wyborcze kobietom.
Ostatecznie w 1917 roku Finlandia odzyskała niepodleglość, a dwa lata później uchwalono konstytucję. Ponieważ ludność zamieszkująca Wyspy Alandzkie w referendum wyraziła chęć przyłączenia wysp do Szwecji, wbrew interesom Finlandii, obszar ten uzyskał status autonomii.
W 1920 roku zawarto traktat pokojowy z Rosją. Na jego mocy Kraj Petsamo został włączony w granice fińskie. Dzięki temu Finlandia uzyskała dostęp do Morza Barentsa.
Na mocy układu Ribentrop - Mołotow z 1939 Finlandia miała znaleźć się w strefie wpływów Związku Radzieckiego. Agresja sowiecka na Finlandię i wojna zimą 1940 sprawiła, że kraj został pchnięty w sojusz z hitlerowskimi Niemcami. Ostatecznie na skutek II wojny światowej Finlandia straciła część swoich ziem. Przesmyk Karelski i Kraj Patsamo zostały przyłączone do ZSRR.
Po wojnie Finlandia prowadziła neutralną politykę międzynarodową. Była to konieczna cena za zachowanie względnej niezależności od Związku Radzieckiego. Kraj otrzymał zgodę na swobodny rozwój gospodarczy kosztem pewnych ustępstw politycznych. To stąd wzięło się znane w naukach politycznych pojęcie finlandyzacji.
Od 1955 r. jest członkiem Rady Nordyckiej, a od 1961 r. należy do EFTA. W 1995 r. Finlandia została przyjęta do Unii Europejskiej. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-26
Wiza i inne dokumenty
|
Wiza jest dokumentem, który wystawia przedstawicielstwo dyplomatyczne danego kraju. Obowiązuje ona przez określony czas i w określonym celu.
Od dnia 1 maja 2004 roku Polacy chcący podróżować po krajach Unii Europejskiej bądź Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie muszą posiadać wizy. Możemy podróżować bez wiz do większości krajów z tzw. białej listy, w której skład wchodzą 32 państwa, których obywatele mogą wjeżdżać na terytorium Unii Europejskiej bez wiz. Zgodnie z zasadą wzajemności, kraje te nie powinny wymagać wiz od obywateli UE. Te państwa to: Andora, Argentyna, Australia, Boliwia, Brazylia, Brunei, Bułgaria, Chile, Chorwacja, Gwatemala, Honduras, Izrael, Japonia, Kanada, Korea Południowa, Kostaryka, Meksyk, Malezja, Monako, Nikaragua, Nowa Zelandia, Panama, Paragwaj, Rumunia, San Marino, Salwador, Singapur, Stany Zjednoczone, Szwajcaria, Urugwaj, Watykan i Wenezuela. "Biała lista" obejmuje też specjalne regiony pod administracją Chin: Hongkong i Makau. Z większością powyższych krajów Polska już zawarła umowy o ruchu bezwizowym, dobiegają końca prace nad wprowadzeniem umów z Gwatemalą, Paragwajem i Salwadorem. Mimo że Polska 1 maja znosi obowiązek wizowy dla obywateli Australii i Nowej Zelandii, kraje te nie zastosują zasady wzajemności. Także Kanada i USA nadal prezentują sztywne stanowisko w kwestii wiz. W ramach dostosowywania polityki wizowej do wymogów UE zniesiono ruch bezwizowy między Polską a Kazachstanem, Mongolią, Macedonią , Białorusią i Rosją. Wskutek wypowiedzenia umowy o wzajemnym zniesieniu obowiązku wizowego, od 5 lutego 2002 r. wprowadzono ruch wizowy z Kubą.
Jednak w przypadku wyjazdu turystycznego do niektórych państw obowiązuje specjalna wiza turystyczna, która może zawierać różne ograniczenia i pozwolenia. Należy pamiętać, że w niektórych państwach celnicy wymagają udowodnienia posiadania określonej kwoty środków finansowych. Obecnie coraz więcej państw znosi obowiązek posiadania wizy, jeśli planowany pobyt nie przekracza 90 dni. Aby otrzymać wizę należy złożyć podanie oraz opłatę wizową do najbliższego konsulatu lub ambasady danego kraju. Jeżeli korzystamy z wyjazdów zorganizowanych przez biuro podróży, najczęściej formalności załatwia biuro.
W niektórych krajach możemy być poproszeni o okazanie dodatkowych dokumentów takich jak: potwierdzenie rezerwacji miejsc w hotelu lub biletu dokumentującego powrót lub dalszą podróż. Może się zdarzyć też sytuacja, w której będziemy poproszeni o okazanie minimalnej ilości gotówki (lub czeków podróżnych) jaką powinien posiadać podróżny. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-26
Finlandia
|
Finlandia jest znana z nieskazitelnie czystej przyrody.
W kraju, który jest jednym z najrzadziej zamieszkanych, przyroda jest obecna wszędzie: na wsi i w mieście, w miejscu pracy i spędzania wolnego czasu, na co dzień i od święta.
Fińskie archipelagi, które liczą ponad 60 tysięcy malowniczych wysp i wysepek, pokrywające ten kraj lasy i dziewicza przyroda nie mają sobie równych w całej Europie, a może nawet i na świecie.
Zapraszamy do internetowej podróży po północnej krainie czarów, w której - nawiasem mówiąc - mieszka ten jedyny, najprawdziwszy Święty Mikołaj.Od XII wieku Finlandia była pod dominacją szwedzką, a od 1809 roku przeszła w ręce Rosji. Niepodległość odzyskała dopiero w 1917 roku. Stąd też cała południowa Finlandia jest dwujęzyczna (fińsko - szwedzka), a w stolicy oraz na wschodzie widać duże wpływy rosyjskie, np. dużo jest tu wyznawców prawosławia. Co ciekawe, również północna część Finlandii jest dwujęzyczna - równoprawnie funkcjonują języki fiński i lapoński.
Finlandia to kraj komórkowców. Trudno trafić poza dużym miastem na budkę telefoniczną. A jak już się trafi, to okazuje się że to aparat telefoniczny nie tej kompanii, co mamy kartę albo, co droższe - to też telefon komórkowy zżerający olbrzymie ilości monet.
Co ciekawsi komórkowcy (nie wspominając o kierowcach samochodów): rowerzysta, motorniczy, kierowca autobusu - jadą rozmawiając; dziecko ok.10-letnie z deskorolką pod pachą i komórką przy uchu; rolkowiec mknący w samych tylko spodenkach kolarskich miał komórkę przypięta do specjalnego paska itd, itp. Średnio co 15 minut komuś w okolicy dzwonił telefon (w Helsinkach i innych dużych miastach). Rekord : w ciągu 15 minut wśród 30 osób (łącznie z turystami) telefon zadzwonił 12 razy. Zawsze prawie wszyscy łapali się za kieszeń lub torebkę. Prześmieszny widok. Ale za to jaka kultura w korzystaniu - nikt nikomu nie przeszkadza rozmawiając, bo czyni się to bardzo cicho. Nie zauważyliśmy też, aby komuś zadzwonił telefon w muzeum czy którymś ze zwiedzanych kościołów. |
|
Komentarzy:
0
|
|
| Statystyki |
Liczba osób które odwiedziły mojego bloga:
1358
|
Liczba osób które skomentowały mojego bloga:
0
|
|
Liczba osób które wpisały sie do Ksiegi Gosci:
0
|
|
|
| << | Listopad 2009 | |
| Pon | Wt | Śr | Czw | Pią | Sob | Nie |
| | | | | | 1 |
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | | | | | | |
Księga gości
|
Wykop